Także pod pseud. Patrick G. Clark (ur. 5 sierpnia 1931 we Lwowie) – polski reżyser filmowy, dramatopisarz, scenarzysta, wykładowca. Rektor Warszawskiej Szkoły Filmowej[1]. Jest reżyserem takich filmów, jak: „Zaklęte rewiry”, „Lokis. Rękopis Profesora Wittembacha”, „Królowa Bona”, „Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny” czy „C.K. Dezerterzy”. 

Swoją karierę filmową rozpoczynał jako scenograf filmów realizowanych przez Antoniego Bohdziewicza – „Szkiców węglem”, „Kaloszy szczęścia” i „Rzeczywistości”

21 marca 2011 Janusz Majewski odsłonił swoją gwiazdę w Alei Gwiazd na ulicy Piotrkowskiej w Łodzi[4].  Autor: Konrad J. Zarębski, czerwiec 2009, akt. luty 2016 BS. http://culture.pl/pl/tworca/janusz-majewski

  • Fascynacja absurdalnym humorem i modną problematyką egzystencjalną podsuwa mu pomysł na film„Rondo” (1958) – wysmakowaną plastycznie surrealistyczną groteskę z udziałem Sławomira Mrożka i Stefana Szlachtycza. Obok „Dwóch ludzi z szafą” Polańskiego i „Portretu mężczyzny z medalionem”Leszczyńskiego, „Rondo” stało się wizytówką łódzkiej Szkoły Filmowej, znaną i podziwianą na całym świecie. Z tych pierwszych prób fabularnych szczególną uwagę zwraca „Awatar, czyli zamiana dusz” (1964) według prozy Teofila Gautiera, dowodzący znakomitego wyczucia konwencji kina grozy a zarazem plastycznej wrażliwości reżysera. 1964 – „Awatar, czyli zamiana dusz” (telewizyjny, scenariusz i reżyseria). Nagrody: Nagroda FIPRESCI na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Telewizyjnych w Monte Carlo, 1965; Nagroda Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji, 1966; Złoty Asteroid na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Trieście, 1967;
  • Zainteresowanie fantastyką, któremu reżyser dał wyraz w cenionym swego czasu filmie „Lokis” (1970), osnutym na powieści Prospera Mérimée, można odczytywać jako świadomą ucieczkę od współczesności, wymagającej w tamtych czasach od twórcy afirmacji systemu i obowiązującej ideologii. 1970 – „Lokis. Rękopis Profesora Wittembacha” (scenariusz i reżyseria). Nagrody: Złote Grono na Lubuskim Lecie Filmowym w Łagowie, 1970; Złoty Medal na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji, 1970; Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Fantastycznych w Stiges, 1971;
  • Tymczasem już pierwszy pełnometrażowy film Majewskiego,„Sublokator” (1966), 1966 – „Sublokator” (scenariusz i reżyseria). Nagrody: Nagroda FIPRESCI na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Mannheim, 1967; Srebrny Medal na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cork, 1967; Nagroda Główna za scenariusz i reżyserię na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Panamie, 1968;
  • „Zazdrość i medycyna”(1973) ze wskrzeszonym duchem dawnego kurortu (dla zachowania realiów stało się konieczne przeniesienie akcji z Zakopanego do Krynicy) stała się pierwszym krokiem na nowej drodze – krokiem eleganckim, właściwym poetyce kina retro, a jednocześnie ujawniającym ogromne możliwości nie tyle kreowania świata, ile jego wskrzeszania. Kolejnym filmem odkrywającym świat międzywojnia były „Zaklęte rewiry” (1975) – ekranizacja prozy Henryka Worcella i zarazem aktorski popis dwóch aktorów, doświadczonego Romana Wilhelmiego i debiutującego Marka Kondrata 1975 – „Zaklęte rewiry” (reżyseria). Nagrody: Nagroda na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Londynie, 1975; Syrena Warszawska w kategorii filmu fabularnego, 1976; Nagroda za reżyserię na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Panamie, 1977; Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Melbourne; 1977;
Excentrycy Dowiedz się więcej

szwejkowska w charakterze komedia „C.K. Dezerterzy” (1985) – jeden z największych przebojów lat 80., do dziś chętnie oglądany przez nowe pokolenia widzów. Osobnym rozdziałem w reżyserskim dorobku Janusza Majewskiego jest teatr telewizji. Kiedy podejmował z nim współpracę, był jednym z niewielu reżyserów mających doświadczenie filmowe. To między innymi za jego sprawą polski teatr telewizyjny zaczął szukać własnej, pośredniej drogi między spektaklem przeniesionym ze sceny teatralnej i filmem Ostatnie lata Janusz Majewski wraz z żoną, znaną fotograficzką Zofią Nasierowską [zmarłą w 2011 roku – przyp. red.], spędzał najchętniej w mazurskich Starych Juchach, gdzie powstały dwa jego ostatnie filmy – serial „Siedlisko” i „Po sezonie”. Ten ostatni film – rodzinne przedsięwzięcie z udziałem znanych aktorów, w tym Magdaleny Cieleckiej i Leona Niemczyka, którego opowieść stała się inspiracją dla scenariusza, miał być pożegnaniem Majewskiego z kinem. Ale bakcyl kina okazał się silniejszy: zapowiedział powstanie filmu „Mała matura 1947”.  Akcja filmu rozgrywa się w latach 1945-1947, a młody bohater jest świadkiem kształtowania się nowego systemu władzy, represji wobec członków Armii Krajowej i podziemia niepodległościowego. Po pięciu latach, jakie minęły od premiery „Małej matury 1947”, Janusz Majewski w 2015 roku powrócił z nowym filmem. Za swych „Excentryków, czyli po słonecznej stronie ulicy” reżyser otrzymał Srebrne Lwy 40. Festiwalu Filmowego w Gdyni, a podczas tej samej imprezy nagrodę dla najlepszego aktora drugoplanowego odebrał Wojciech Pszoniak. W 2016 roku „Excentrycy” otrzymali aż siedem nominacji do Orłów – Polskich Nagród Filmowych, przyznawanych przez rodzime środowisko filmowe.

W 2012 roku został uhonorowany nagrodą „Orła” w kategorii „Za Osiągnięcia Życia”[5].